Mensenbieb: juliette

Leven met littekens
Over sommige onderwerpen praten we gemakkelijk. Over andere onderwerpen blijft het stil. Zelfbeschadiging, ook wel automutilatie genoemd, is daar één van. Er rust nog altijd een groot stigma op, waardoor mensen die ermee te maken hebben zich alleen, onbegrepen of beschaamd kunnen voelen.

Ook ik weet hoe eenzaam die strijd kan zijn. Zelfbeschadiging gebeurt vaak buiten het zicht van anderen. Maar de littekens kunnen zichtbaar blijven, ook wanneer je verdergaat met je leven. Ze worden onderdeel van je lichaam en daarmee soms ook van de manier waarop anderen naar je kijken.

Maar je littekens bepalen niet wie je bent. Je kunt nog steeds die puber of twintiger zijn die plezier maakt, met vrienden afspreekt, gaat zwemmen en geniet van het leven. Je mag dat leuke bloesje, die korte broek of zwemkleding dragen. Je hoeft jezelf niet te verbergen uit angst voor wat een ander misschien denkt.

Juist daarom wil ik het gesprek over zelfbeschadiging toegankelijker maken. Niet vanuit oordeel, maar vanuit luisteren, begrip en respect. Want wanneer we moeilijke onderwerpen bespreekbaar maken, hoeft niemand zijn of haar strijd helemaal alleen te dragen.

Wil je weten hoe het is om te leven met zichtbare littekens? Wat reacties van anderen met je kunnen doen? Of hoe we samen het stigma rondom zelfbeschadiging kunnen doorbreken? Kom dan met mij in gesprek bij de Mensenbieb.