Mensenbieb 2026: Peter

Meer dan 46 jaar pastoor
Na 46 jaar heb ik afscheid genomen en ben ik officieel geen pastoor meer. Maar liefst 36 jaar daarvan was ik actief binnen de Vincentiusparochies. In al die jaren heb ik veel mensen leren kennen en lief en leed met hen mogen delen. Helden werd in die tijd mijn thuis.

Voor mij is de kerk altijd veel meer geweest dan een gebouw of een plek waar op zondag een viering plaatsvindt. Kerk-zijn gaat voor mij vooral over samenleven, naar elkaar omkijken en er voor elkaar zijn. Als pastoor mocht ik aanwezig zijn bij bijzondere momenten in mensenlevens: momenten van grote vreugde, maar ook van verdriet, zorgen en afscheid.

In een interview bij mijn afscheid werd mijn rol omschreven met het beeld van een herder die hart heeft voor zijn schapen. Dat beeld past bij hoe ik mijn werk altijd heb willen doen: blij kunnen zijn met de vreugde van een ander, maar ook werkelijk betrokken zijn bij verdriet, onmacht en zorgen.

Officieel heb ik afscheid genomen, maar helemaal gestopt ben ik nog niet. Zolang er geen opvolger is, blijf ik betrokken. En misschien stopt zo'n verbondenheid met mensen na 46 jaar ook niet zomaar van de ene op de andere dag.

Hoe verandert het werk van een pastoor door de jaren heen? Welke bijzondere ontmoetingen blijven je bij? Wat betekent geloof in tijden van vreugde of verdriet? En hoe kijk ik naar de veranderingen binnen de kerk en de samenleving?

Tijdens de Mensenbieb deel ik graag mijn ervaringen uit 46 jaar pastoraal werk. Of je nu gelovig bent, niet gelovig bent of gewoon nieuwsgierig bent naar de mens achter de pastoor: je bent van harte welkom om met mij in gesprek te gaan.